بدن تمرین را مثل یک متن حفظ نمی‌کند. حرکت‌ها در آن ته‌نشین می‌شوند، تغییر شکل می‌دهند و گاهی درست لحظه‌ای که فکر می‌کنیم فراموش شده‌اند، برمی‌گردند.
در اتاق تمرین، تکرار فقط برای دقیق‌شدن نیست. هر بار اجراکردن یک حرکت، شرایط تازه‌ای می‌سازد: خستگی فرق کرده، فاصله‌ها جابه‌جا شده‌اند و توجه روی نقطه‌ی دیگری ایستاده است.
شاید حافظه‌ی بدن بیشتر شبیه یک بی‌راهه باشد تا آرشیو؛ مسیری که نشانه‌های آشنا دارد اما هیچ‌بار دقیقاً به جای قبلی برنمی‌گردد.
«هر راهِ تازه، اول شبیه اشتباه به نظر می‌رسد.»